Terapi Süreci-Arka Bahçeme Yolculuk
İnsanın iki tane bahçesi vardır. Birisi ön bahçe, diğeri arka bahçe. Ön bahçe bizim vitrinimizdir. Komşular, arkadaşlar, aile ve diğer insanlar hep bu ön bahçeyi görürler. Neler vardır bu ön bahçemizde peki? Güzel anılar, eğlenceli saatler, kahkahalar, arkadaşlar, dostlar, aile, eş, çocuklar… Gül bahçesidir ön bahçemiz. Görülesidir yani, yaşanasıdır. Hayat ön bahçede geçer.
Peki ya arka bahçe… Arka bahçede kimseler yoktur. Arka bahçede tek başınasınızdır. Hoşunuza gitmeyen, istenmeyen, acı veren, keder veren her şey arka bahçeye atılmıştır. Arka bahçe harabedir, bakım yapılmamıştır. Eskiler öylece yığılmıştır oraya. Toz kaplamıştır, ayrık otları bürümüştür, bastığınız yer güvensizdir. Börtü böcek çıkabilir. Durmak istemezsiniz arka bahçede, bir an önce kaçarsınız oradan. Orada geçirilen bir dakika bile zor gelir. Kaos vardır arka bahçenizde.
Arka bahçeye yolculuk yapmayız… Hayat ön bahçede geçer ve arkaya hiç gitmeyiz. Ama bir gün, zayıf bir anınızda yolunuz şaşar ve birden kendinizi arka bahçede bulursunuz. Aman Allah’ım böyle bir yer var mıydı, burası kime ait, ben nasıl buraya düştüm, çıkış nerede, üstüm başım kirlenecek, börtü böcek ısırır insanı diye düşünür durursunuz. Düşündükçe ürperir, ürperdikçe korkar, korktukça çıkacağınıza olan cesaret ve umudunuzu yitirirsiniz. Debelenmeye başlarsınız, nefes alamazsınız, garip sesler duyarsınız, ön bahçe artık ulaşılamaz gelmeye başlar. Bir daha ön bahçeye çıkamayacağınızı düşünürsünüz. Ve bir de siz oradayken akşam karanlığı basar. Işık yok, ay yok, kimse yok, umut yok…
Arka bahçede yılların tortusu vardır. Dünyaya geldiğimiz andan itibaren tüm acıları, unutmak istediklerimizi, aşağılanmışlıklarımızı, utançlarımızı, korkularımızı, kaygılarımızı, zayıflıklarımızı oraya itmişizdir. Tüm bunların arasında kaldığınızda çıldıracak gibi olursunuz. Dost bildikleriniz, en güvendikleriniz, en sevdikleriniz arka bahçede size acı verir. Çünkü bir gün yaralamışlardır sizi, hayal kırıklığına uğratmışlardır.
Bir gün kendimi arka bahçemde buldum. Oysa ne güzel bir ön bahçem vardı. Her şey yolundaydı, güllük gülistanlıktı. Gül kokuyordu, meltem esiyordu, kahkahalar vardı, tatlı ezgiler duyuluyordu… Nasıl olur da şimdi arka bahçede olurdum. Ben bu arka bahçeyi temizlediğimi, oraya sünger çektiğimi düşünmüştüm. Bunun için ne mi yapmıştım. Aslında sadece ön bahçede oturmuştum ve orayı yok saymıştım. Yok sayarak olmuyormuş. Arka bahçenin tozunu almak, otlarını temizlemek, gereksizleri atmak, düzene sokmak, orayı aydınlatmak gerekiyormuş.
Arka bahçem çok karışık. Oraya tek başıma girdiğimde düzene sokamıyorum. Düşüyorum, dizlerim kanıyor, kalkamıyorum. Bir rehbere ve desteğe ihtiyacım var Eşimin desteği ve terapistimin rehberliğinde arka bahçeme iniyorum. Arka bahçeyi temizlemek , düzene sokmak zor ve zaman alıyor. Bazen terliyorum, bazen kollarım bacaklarım ağrıyor, midem bulanıyor, başım ağrıyor. Pes ediyorum, kafam karışıyor, çıkışı kaybediyorum. Burası düzen almaz, bununla yaşamaya mecburum diyorum. Sonra eşim bana destek oluyor. İhtiyaç duyduğumda arkadaşlarımdan da destek alabileceğimi fark ediyorum. Terapistim de yolumu bulmama yardım ediyor. O zaman korkmuyorum ve düşsem de kalkabiliyorum. Çok düşüyorum, kendimi güçsüz görüyorum, ağlıyorum, debeleniyorum ama yine de kalkıyorum.
Arka bahçeye bir gün farklı bir bakış açısıyla bakacağım. Niye arka bahçem var demiyorum. Yaşadım, denedim, deneyimledim, var oldum. İhtiyacım orayı düzene sokmak ve oranın korkutucu olmasını engellemek.
20.05.2014 Fatih/İstanbul
Sevcan KARABULUT USLU
Peki ya arka bahçe… Arka bahçede kimseler yoktur. Arka bahçede tek başınasınızdır. Hoşunuza gitmeyen, istenmeyen, acı veren, keder veren her şey arka bahçeye atılmıştır. Arka bahçe harabedir, bakım yapılmamıştır. Eskiler öylece yığılmıştır oraya. Toz kaplamıştır, ayrık otları bürümüştür, bastığınız yer güvensizdir. Börtü böcek çıkabilir. Durmak istemezsiniz arka bahçede, bir an önce kaçarsınız oradan. Orada geçirilen bir dakika bile zor gelir. Kaos vardır arka bahçenizde.
Arka bahçeye yolculuk yapmayız… Hayat ön bahçede geçer ve arkaya hiç gitmeyiz. Ama bir gün, zayıf bir anınızda yolunuz şaşar ve birden kendinizi arka bahçede bulursunuz. Aman Allah’ım böyle bir yer var mıydı, burası kime ait, ben nasıl buraya düştüm, çıkış nerede, üstüm başım kirlenecek, börtü böcek ısırır insanı diye düşünür durursunuz. Düşündükçe ürperir, ürperdikçe korkar, korktukça çıkacağınıza olan cesaret ve umudunuzu yitirirsiniz. Debelenmeye başlarsınız, nefes alamazsınız, garip sesler duyarsınız, ön bahçe artık ulaşılamaz gelmeye başlar. Bir daha ön bahçeye çıkamayacağınızı düşünürsünüz. Ve bir de siz oradayken akşam karanlığı basar. Işık yok, ay yok, kimse yok, umut yok…
Arka bahçede yılların tortusu vardır. Dünyaya geldiğimiz andan itibaren tüm acıları, unutmak istediklerimizi, aşağılanmışlıklarımızı, utançlarımızı, korkularımızı, kaygılarımızı, zayıflıklarımızı oraya itmişizdir. Tüm bunların arasında kaldığınızda çıldıracak gibi olursunuz. Dost bildikleriniz, en güvendikleriniz, en sevdikleriniz arka bahçede size acı verir. Çünkü bir gün yaralamışlardır sizi, hayal kırıklığına uğratmışlardır.
Bir gün kendimi arka bahçemde buldum. Oysa ne güzel bir ön bahçem vardı. Her şey yolundaydı, güllük gülistanlıktı. Gül kokuyordu, meltem esiyordu, kahkahalar vardı, tatlı ezgiler duyuluyordu… Nasıl olur da şimdi arka bahçede olurdum. Ben bu arka bahçeyi temizlediğimi, oraya sünger çektiğimi düşünmüştüm. Bunun için ne mi yapmıştım. Aslında sadece ön bahçede oturmuştum ve orayı yok saymıştım. Yok sayarak olmuyormuş. Arka bahçenin tozunu almak, otlarını temizlemek, gereksizleri atmak, düzene sokmak, orayı aydınlatmak gerekiyormuş.
Arka bahçem çok karışık. Oraya tek başıma girdiğimde düzene sokamıyorum. Düşüyorum, dizlerim kanıyor, kalkamıyorum. Bir rehbere ve desteğe ihtiyacım var Eşimin desteği ve terapistimin rehberliğinde arka bahçeme iniyorum. Arka bahçeyi temizlemek , düzene sokmak zor ve zaman alıyor. Bazen terliyorum, bazen kollarım bacaklarım ağrıyor, midem bulanıyor, başım ağrıyor. Pes ediyorum, kafam karışıyor, çıkışı kaybediyorum. Burası düzen almaz, bununla yaşamaya mecburum diyorum. Sonra eşim bana destek oluyor. İhtiyaç duyduğumda arkadaşlarımdan da destek alabileceğimi fark ediyorum. Terapistim de yolumu bulmama yardım ediyor. O zaman korkmuyorum ve düşsem de kalkabiliyorum. Çok düşüyorum, kendimi güçsüz görüyorum, ağlıyorum, debeleniyorum ama yine de kalkıyorum.
Arka bahçeye bir gün farklı bir bakış açısıyla bakacağım. Niye arka bahçem var demiyorum. Yaşadım, denedim, deneyimledim, var oldum. İhtiyacım orayı düzene sokmak ve oranın korkutucu olmasını engellemek.
20.05.2014 Fatih/İstanbul
Sevcan KARABULUT USLU
![](/images/kalpbeyaz.png)
![Facebook'ta paylaş](images/share_facebook-min.png)
![Twitter'da paylaş](images/share_tweeter-min.png)
![Linkin'de paylaş](images/share_linked-min.png)
![Pinterest'de paylaş](images/share_pinterest-min.png)
![Epostayla Paylaş](images/share_mail-min.png)
Yazan Uzman
|
Makale Kütüphanemizden | ||||
|
Sitemizde yer alan döküman ve yazılar uzman üyelerimiz tarafından hazırlanmış ve pek çoğu bilimsel düzeyde yapılmış çalışmalar olduğundan güvenilir mahiyette eserlerdir. Bununla birlikte TavsiyeEdiyorum.com sitesi ve çalışma sahipleri, yazıların içerdiği bilgilerin güvenilirliği veya güncelliği konusunda hukuki bir güvence vermezler. Sitemizde yayınlanan yazılar bilgi amaçlı kaleme alınmış ve profesyonellere yönelik olarak
hazırlanmıştır. Site ziyaretçilerimizin o meslekle ilgili bir uzmanla görüşmeden, yazı içindeki bilgileri kendi başlarına kullanmamaları gerekmektedir. Yazıların telif hakkı tamamen yazarlarına aittir, eserler sahiplerinin muvaffakatı olmadan hiçbir suretle çoğaltılamaz, başka bir
yerde kullanılamaz, kopyala yapıştır yöntemiyle başka mecralara aktarılamaz. Sitemizde yer alan herhangi bir yazı başkasına ait telif haklarını ihlal ediyor, intihal içeriyor veya yazarın mensubu bulunduğu mesleğin meslek için etik kurallarına aykırılıklar taşıyorsa, yazının kaldırılabilmesi için site yönetimimize bilgi verilmelidir.